‍Grut, grutter grutst…

‍

‍It is ien en al libben by ús op ‘e buert. Bern dy’t boartsje en troch de kreas oanleine perkjes fleane (…), buorlju dy’t de skilder op besite ha, besoarch autootsjes yn alderhande soarten en maten en ik bin fêst noch wat aktiviteiten fergetten. Moai soks. In libbene buert!

‍

‍Wy ha nije buorlju krigen. Net direkte buorlju, mar wol by ús yn ‘e strjitte. En it is nuver, mar as jo hjoed-de-dei yn in nij hûs komme te wenjen, dan doocht der ynienen neat mear fan dat hûs. Alles wurdt der út brutsen, der moat bygelyks in nije keuken komme. Ek de tún doocht fansels foar gjin hout. (Haha, wol wer in aardige link: foar gjin hout…). Dy tún wurdt goed oanpakt. Net mei in skeppe as in túnklauwer. Bist mâl! Wat binne dat foar dingen! 

‍

‍Nee, der komt in alderferskuorrendst grutte trekker, mei dito masine derachter en dy giet oer de tún as wie it in stik boulân. De trekker kin krekt in pear meter foarút en dan is hy al wer oan it ein fan it stikje grûn. It leit der no hinne as in biljertlekken en takom wike komme (by wize fan sprekken) de sipels der yn.

‍

‍Tsja, sa giet dat hjoed oan de dei. Begryp my goed, fansels gun ik de jonge buorlju soks fan herte! Mar hoe oars wie dat yn ús jonge jierren.

‍

‍Wy wiene bliid dat der doetiids, goed 46 jier lyn, in hûs yn Hantum foar ús beskikber wie. In goedkeap ferhúsbedriuw brocht yn ien kear ús spul fan Ljouwert net Hantum. Hy hoegde net iens sa’n grutte frachtauto mei te nimmen, it passe wol yn in lytser weintsje. Safolle guod hiene wy no ek wer net. De ferhuzing waard troch de skoalle fergoede. Dat wie dan wol wer moai.

‍

‍Yn de moannen foar de ferhuzing wiene wy troch it hûs west. Skilderjje, behingje en nije flierbedekking. Mear koene wy net betelje. Wy fûnen soks net raar, sa’n oanpassing fan in nij hûs wie yn dy tiid hiel gewoan. Us Ljouwerter meubels waarden suver wei yn ús grutte nije hûs. Yn ‘e keamer stiene twa stuollen. Mear hiene wy net. Wy moasten earst sparje foar nije meubeltsjes. In bank wie de earste oankeap.

‍

‍Ek de tún pakten wy budzjet freonlik oan. Gersmeane mei in âlder hânmeaner, in nije koene wy net betelje, lit stean in masinaal eksimplaar. Neat gjin grutte trekker yn ‘e tún. Kom sis, de tún netsjes meitsje diene wy mei in skoffel, in hageskjirre en in gewoane skeppe. It hat dagen koste om de tún wer wat toanber te meitsjen.

‍

‍Ik wit noch dat ik nei de lokale smid gie om in skoffel. Om’t wy yn Ljouwert yn in flatsje op twa heech wennen, hiene wy fansels gjin túnark. De smid hat wol in kertier lake. Master, soks ha wy hjir net op ‘e klaai, in skoffel. Wy brûke hjir in houk. Mar as jo in skoffel ha wolle, dan sil ik ien foar jo bestelle.

‍

‍Letter begriep ik ek wêrom’t se hjir gjin skoffels hiene. Yn losse sângrûn wurket in skoffel perfekt. Mar yn de swiere, en betide, spikerhurde klaaigrûn kinne jo neat mei in skoffel. Wy brûkten dan ek altiten de skoffel omkeard. Dan wie it krekt in houk…

‍

‍Doe’t de tún klear wie, kaam de achterbuorman by it hek te stean en joech my in protte kompliminten foar sa’n keaze en behimmele tún. In tsien mei in griffel master! Ut komysk eachpunt hâlde hy syn opmerking ûnderwiis relatearre…

‍

‍Ik koe ús achterbuorman doe noch net sa goed, mar letter die bliken dat hy by de gemeente wurke yn it grienûnderhâld. Dêr wie hy tige krekt yn! Koest dy gjin bettere túnman winskje. Altiten kreas en netsjes. Ek syn eigen tún waard tige by tige ûnderhâlden. De plantsjes sette hy der altiten yn mei de mjitlatte dernjonken.

‍

‍Sa krige de opmerking fan dy tsien mei in griffel noch mear wearde foar my. De heechste wurdearring fan ien fan de bêste grienfersoargers út it doarp!

‍

‍Moat ik no ek nei de nije buorlju mei sa’n opmerking? Want earlik is earlik, de bewurke tún leit der, sa as sein, kreas by. Gjin klútsje mear te sjen. Miskien moat ik de frou stjoere. Dan kin dy de jongelju mar in poerbêst sifer jaan. Sy hat buorman op ‘e basisskoalle ek noch yn ’e klasse hân, dat sa’n moai sifer sil hy fêst wurdearje fan syn âld juf…

‍

‍Mar ik soe der wol in opmerking oan taheakje wolle. Sokssawat as: tsja, mei sa’n grutte John Deere kin ek it ek. Hoewol. Us tún soe ien grutte gaos wurde. Alle hekjes plat, hagen dwerstroch en alle tegels derút… Dan laket elk wol wer in kertier. No ja, miskien ek wol langer. It wurdt it doarpsnijs fan de dei. Och och, dy âld master woe it ek grut oanpakke. Hy kin net iens goed trekkerride. Haha, syn hiele tún is ruïnearre. Wat is der mis mei in houk en in skeppe?

‍

‍Tsja, wat is der mis mei…

‍

‍Elk hat genôch oan syn eigen tún te wjûdzjen

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍

‍